Ordonanse Kompanii św. Jerzego

1. "Kompania św Jerzego"

Kompania sw Jerzego jest grupą rekonstrukcji historycznej, której członkowie zgadzają się współpracować by w jak najwierniejszy sposób odtworzyć ubiór, sprzęt, życie codzienne i wyszkolenie małego garnizonu lub kompanii artyleryjskiej z eskortą, pomocnikami, rzemieślnikami i czeladzią z trzeciej ćwierci piętnastego stulecia.

Nie jesteśmy "najemnikami" i nie jesteśmy zorganizowani w kopie jak burgundzkie czy francuskie compagnies d'ordonnance.

Jesteśmy małą, skromną kompanią, załogami dwu staromodnych żelaznych dział polowych ładowanych komorami (nie najnowszych brązowych ładowanych odprzodkowo) na służbie pomniejszego władcy, który jest zajęty gdzie indziej z resztą swoich oddziałów. Jesteśmy rozsądnie opłacani i rocznie wydaje się nam przydziały ubioru, nie jesteśmy ani zamożni ani ubodzy.

Współczesne źródła pokazują, że załogi dział, pionierzy i rzemieślnicy im towarzyszący (kowale, cieśle, kamieniarze, minerzy itp) byli dobrze uzbrojeni i zdolni podjąć walkę w obronie własnej. Dokumenty francuskie wykazują, że artylerzyści czasem korzystali z własnych rodzin do pomocy.

Często występujemy "w służbie burgundzkiej", jako że posiadłosci księcia obejmowały wielki obszar i mieszanka narodowościowa jaką stanowimy mogła pojawić się w armii burgundzkiej. Podobne mieszanki znaleźć można było także wśród oddziałów francuskich, niemieckich, czy tzw "szwajcarskich". Kompania przedstawia też kontyngenty miast cesarskich.

W tych prostych ramach możemy być wystarczająco jednorodni by dokładnie oddać piętnastowieczny wygląd i wystarczająco elastyczni by dopasować się do wymagań większości klientów bez zgody na niedopuszczalne kompromisy. Obóz czy zamek stają się naszym "teatrem". Gdy nasze ubiory i osprzęt są wierne historyczne i nie mamy w obozie współczesnych przedmiotów nie musimy przejmować się potrzebą ukrywania czy tłumaczenia się z nich. Jestesmy obrazem przeszłości.

2. Oficerowie

Są odpowiedzialni za utrzymanie harmonijnej atmosfery w Kompanii. Mają dawać przykład wiernością historyczną swego stroju i wyposażenia oraz zachowaniem. Muszą doskonale znać cele, organizację i ćwiczenia Kompanii. Mają przedkładać interesy Kompanii przed zaangażowanie w inne projekty rekonstrukcyjne i mają działać na rzecz rozwoju Kompanii.

3. Kapitan

Dowodzi Kompanią we wszelkich działaniach w piętnastym wieku. Odpowiada za kontakty z miejscowymi władzami i innymi grupami rekonstrukcyjnymi. Wszelkie sprawy organizacyjne mają przechodzić przez jego ręce i ma pełne dowództwo podczas imprez (celem uniknięcia sprzecznych rozkazów i umów). W każdej chwili może przekazać część swoich obowiązków oficerom.

4. Porucznik

Może, jeśli trzeba, przejąć obowiązki Kapitana.

5. Profos

Odpowiada za zarządzanie obozem i ma mieć pieczę nad kuchnią i namiotami. Ma podejmować odpowiednie środki by zapewnić porządek i dyscyplinę w obozie i poza nim. Ma posiadać listę wszystkich osób obecnych w obozie, sprawdzać ją i dbać o dobre warunki bytowe dla wszystkich.

6. Kwatermistrz

Jedna doświadczona osoba zostanie wyznaczona na Kwatermistrza podczas imprezy i odpowiadać będzie wyłącznie za planowanie zakupów oraz zakup napojów i pożywienia, planowanie dań z kucharzami i dostarczanie im dziennych racji żywnościowych.

7. Dziesiętnicy

Są odpowiedzialni za mężczyzn i kobiety w swoich dziesiątkach i mają zawsze mieć przy sobie listę obecności. Wypełniają rozkazy Kapitana i Porucznika względem działań wojskowych i Profosa względem obozu. Odpowiadają za wygodę, morale i dyscyplinę w swoich dziesiątkach i mają ustosunkowywać się do pomniejszych zażaleń, odwołując się do decyzji oficerów tylko w razie potrzeby.

Mają zapewnić wszystkim uczciwy przydział obowiązków i dopilnować, by nikt nie spóźniał się na odprawy. Spawdzą obecność w swoich dziesiątkach przed odprawą i zgłoszą nieobecności Profosowi. Mają wiedzieć gdzie znajdują się członkowie dziesiątki, kto ma służbę a kto czas wolny. Mają odsyłać chorych do lekarza i upewnić się, że żołnierze są czyści, schludni i dobrze wyposażeni, oraz że ich broń i uzbrojenie jsą odpowiednio wypolerowane.

8. Dwudziestnicy

Czasem niektórzy dziesiętnicy mogą zostać wyznaczeni na dwudziestników i dowodzić dwiema czy więcej dziesiątkami albo całą Kompanią podczas ćwiczeń lub szczególnego zadania.

9. Kompania

Podczas imprez wszyscy mężczyźni, kobiety i dzieci w Kompanii mają wypełniać polecenia oficerów bez dyskusji (zażalenia i problemy należy przekazywać dziesiętnikom). Jesteśmy przede wszystkim oddziałem artyleryjskim z rzemieślnikami, którzy, jeśli trzeba, mają ćwiczyć się w obsłudzie dział. Dzieli się ich na grupy w zależności od potrzeb obozowych i działań wojskowych, np. na halabardników, strzelców itp. Znakiem żołnierzy są kabaty liweryjne i mają prawo je nosić jedynie pełnoprawni członkowie pełniący obowiązki wojskowe. Powinni oni brać udział w regularnych ćwiczeniach wojskowych, zarówno celem osiągnięcia przekonywającego wyglądu ale i dla własnego bezpieczeństwa gdy otrzymają odpowiedni rozkaz. W innym przypadku nie będzie im wolno nosić liwerii. Wszyscy członkowie mają czynić co w ich mocy, by wspierać Kompanię i brać udział w imprezach.

10. Listy obecności i odprawy

Dzień rozpozczyna się "listą obecności". Wszyscy obecni członkowie mają zebrać się i ustawić w szyku dziesiątkami. Dziesiętnicy powiadomią Profosa o sprawdzeniu obecności, ten zaś przekaże informacje Kapitanowi. Wydaje się wtedy polecenia na nadchodzący dzień, wysłuchuje skarg itp. Ma to na celu upewnienie się, że wszyscy już wstali i są gotowi na nadchodzący dzień i że znają swoje zadania.

Gdy zachodzi potrzeba mogą być zwoływane nieoficjalne odprawy by poinformować Kompanię o zmianach w programie itp.

11. Dysciplina i porządek

W Kompanii nie ma demokracji. Podczas imprez słowo Kapitana jest prawem, zaś oficerów należy słuchać, natomiast między imprezami trwa nieustanna wymiana poglądów między oficerami a szeregowymi członkami, każdy też może skontaktować się z Kapitanem, by zwrócić na coś uwagę lub złożyć skargę. Nasza "wojskowa" dyscyplina rodziła się przez długi czas. Zasady powstały, by ułatwić wszystkim życie i uniknąć sytuacji, gdzie jedna osoba psuje zabawę innym. Zasady są uznawane przez członków , ponieważ działają (nie mozna ich narzucić, bo każdy może odejść z dowolnej chwili). Pomagają nam być wiarygodnym garnizonem czy kompanią, karmią nas na czas, utrzymują morale kiedy robi się ciężko czy psuje pogoda. Oznaczają też, że jestesmy profesjonalnym, zorganiowanym, bezpiecznym i godnym zaufania zespołem.

Dyscyplina jest narzucana przez oficerów a "kary" przez Profosa. Z poważniejszymi przypadkami radzić sobie może zbierająca się na osobnosci rada oficerów, której decyzja jest ostateczna. Zazwyczaj wystarcza spokojna, ale rzeczowa rozmowa, jednak w przypadku przeciągających się problemów oficerowie usuną winowajcę z Kompanii i obozu.

12. Prace obozowe

By obóz i kuchnie pracowały płynnie Profos ma do swojej dyspozycji dziesiątkę albo dwie na okes 24 godzin. Dostarczają one wartowników, pachołków kuchennych, wykonują wszelkie prace obozowe i zapewniają zaprowiantowanie. Nie wolno im opuszczać obozu bez pozwolenia dziesiętnika.

Wszyscy biorą udział w pracach obozowych. Dziesiątka przygotowująca śniadanie wstaje 15 miunut przed pobudką, rozpala ognień, przynosi drewno, wodę itd.

13. Członkostwo

Członkostwo w Kompanii mozna uzyskać przez zaproszenie, po przyjęciu powyższych ordonansów i opłacie składek członkowskich do 30 stycznia każdego roku.

Rekruci muszą odsłużyć rok próby zanim staną się pełnoprawnymi członkami, do którego czasu mają opanować musztrę i zorganizować odpowiedni ubiór i oprządzenie.

Po przyjęciu w szeregi pełnoprawnych członków otrzymają liwerie i kompanijne plakietki.